Hollow

Spring is slowly giving way to summer
Yet he still stands in autumn rain
The drops sneaking across his face
He shuts his eyes to reach his place of peace

Nu al morgen

Dwalende bloesem

Waar denk je te gaan landen?

De sneeuw ligt er nog

Losing one’s self

Would you care
For a game?
You’ll get a head start
And I’ll follow, awed
Through the night,
Under winter skies

Wat waarheden en wat anders

Ik lieg. In dit stuk alleen al zes keer. Onwetenden zeggen dat liegen makkelijk is, ‘the easy way out’. Ze jokken, ook al hebben ze geen idee.

Een bekwaam leugenaar wordt niet zo geboren. Het begint met schaamte. “Ik heb die vaas niet omgegooid.” Dat het ‘Vaas? Welke vaas?’ moet zijn, leert de jonge aspirant later pas. Als hij genoeg heeft gedaan om zich voor te schamen en er genoeg voor is gestraft.

Wel zo makkelijk

Ik heb al weer een tijd niets gepost. Soms kan ik niet ophouden met schrijven, soms heb ik het te druk. Of ontbreekt het aan een waardig onderwerp.

Omdat het zo zielig staat dat de laatste post inmiddels alweer van een flinke twee maanden geleden is, zal ik in tijden van grote luiheid stukken plaatsen die ik in de eerste plaats niet voor deze weblog geschreven heb. Die posts vallen in de categorie “Werk”. Tussen grote aanhalingstekens. Omdat het niet altijd écht ‘werk’ zal zijn.

Volgende post: een column die ik voor de Ad Rem schreef. Dat is de schoolkrant. I know, sst. Ik ben druk bezig met een serie korte verhalen, dus dan mag het.

Splinter

I want to steal
A piece of time
Like a splinter from a wheel
Not for forever
I’ll put it back
It won’t take long.

A piece of time
Where you and I are alone
Just so
We’ll know forever
That, for a moment,
We were the only ones
In time.

Nu je dood bent

Ik ben benieuwd
Wat jij nu weet
En ik nog niet

Ik wil horen
Waar je nu bent
Hoe het er is